terug naar consultterug naar poetry
 
Priatnov's column juli 2017

een echte antiquaar
.
Tijdens een bezoek aan Antwerpen kwam ik langs een antiquarische boekhandel. Dat is altijd verleidelijk.
De boekhandel was gevestigd in een modern pand, wat enigszins vervreemdend werkte.
Maar eenmaal binnen was het een echte ouderwetse antiquaar. Overal tafels met stapels boeken, op de grond stapels boeken en dozen met boeken. Langs de wand kasten met boeken. Achter een gordijn een ruimte met nog meer stapels boeken.

In een leunstoel zat de boekverkoper. "Wat kan ik voor u doen?" Ik zei dat ik op zoek was naar een boekje van Felix Timmermans, Pijp en toebak. "Dat moet ik voor u hebben." De man ging op zoek. Er waren zeker twee dozen Felix Timmermans en een ervan had hij snel gevonden. Het boekje zat er niet bij. Hij zocht verder, maar tevergeefs. "Ik weet zeker dat er nog een doos is, met daarin wat u zoekt" zei hij. Ik antwoordde dat er geen haast bij was en dat ik over een paar weken wel weer in Antwerpen zou zijn.

De boekverkoper was ver in de tachtig. Hij was al meer dan veertig jaar in het vak werkzaam. En hoewel de glorietijd van de tweedehandsboekhandel voorbij is doet hij het nog steeds graag. Het aantal antiquariaten in Antwerpen is ver terug gelopen in aantal. Nu zijn er minder dan tien over.
De antiquaar huurt de winkelruimte en kan het van zijn pensioen net betalen. Rijk wordt hij er zeker niet van, maar het is net genoeg om van te leven.
Aanvankelijk niet trouwens, omdat zijn pensioen te laag was. Met hulp van zijn zoon, die de bureaucratische barrières met volharding en overtuigingskracht wist te doorbreken en zich niet liet afschepen door ambtelijk ontwijkgedrag kreeg de antiquaar het pensioen waar hij recht op had. Dat scheelde honderden Euro's per maand.

De mensen die in de buurt wonen zijn helaas allesbehalve kapitaalkrachtig. Hij had een keer een oudere dame op bezoek, die heel graag een boekje wilde, maar het niet kon betalen. Hij wilde het niet gratis geven, omdat ze zich dan waarschijnlijk beledigd zou voelen. Dus vroeg hij of ze thuis misschien wat boeken had waarvan ze af wilde. Ze bracht er een paar, waaraan hij eigenlijk niks had, maar ze was tevreden en zonder gezichtsverlies.

Na vier weken bezocht ik hem weer en hij had "Pijp en toebak" gereed liggen.

Elke keer als ik in Antwerpen ben ga ik er even heen. De antiquaar heeft al meer zoekopdrachten van me met succes uitgevoerd.
.